من جنونی دارم

گرگ هار

 

گرگ هاري شده ام,

 

هرزه پوي و دله دو.

 

شب درين دشت زمستانزدة بي همه چيز,

 

ميدوم, برده ز هر باد گرو.

 

چشم هايم چو دو كانون شرار,

 

صف تاريكي شب را شكند،

 

همه بي رحمي و فرمان فرار.

 

گرگ هاري شده ام, خون مرا ظلمت زهر

 

كرده چون شعلة چشم تو سياه.

 

تو چه آسوده و بي باك خرامي به برم!

 

آه, مي ترسم, آه.

 

آه, مي ترسم از آن لحظة پر لذت و شوق,

كه توخود را نگري,

 

مانده نوميد ز هر گونه دفاع,

 

زير چنگ خشن وحشي و خونخوار مني.

 

پوپكم! آهوكم!

 

چه نشستي غافل!

 

كز گزندم نرهي, گرچه پرستار مني.

 

پس از اين درة ژرف,

 

جاي خميازة جادو شدة غار سياه,

 

پشت آن قلة پوشيده ز برف,

 

نيست چيزي, خبري.

 

ورترا گفتم چيز دگري هست, نبود

 

جز فريب دگري.

 

من ازين غفلت معصوم تو, اي شعلة پاك!

 

بيشتر سوزم و دندان بجگر مي فشرم.

 

منشين با من, با من منشين,

 

تو چه داني كه چه افسونگر و بي پا و سرم؟

 

تو چه داني كه پس هر نگه سادة من,

 

چه جنوني, چه نيازي, چه غمي ست؟

 

يا نگاه تو, كه پر عصمت و ناز,

 

بر من افتد؛ چه عذاب و ستمي ست.

 

دردم اين نيست ولي,

 

دردم اين ست كه من بي تو دگر

 

از همه دورم و بي خويشتنم.

 

پوپكم! آهوكم!

 

تا جنون فاصله اي نيست ازينجا كه منم.

 

مگرم سوي تو راهي باشد,

 

ـ چون فروغ نگهت ـ

 

ورنه ديگر به چه كار آيم من

 

بي تو؟ ـ چون مردة چشم سيهت. ـ

 

منشين اما با من, منشين.

 

تكيه بر من مكن, اي پردة رنگین حرير!

 

كه شراري شده ام.

 

پوپكم! آهوكم!

 

گرگ هاري شده ام.

 

 

استاد مهدی اخوان ثالث

 

(م.امید)

 

نوشته شده توسط آیدن در چهارشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

زمن بر تافت رخ آن شوخ با چشمان افسونگر         شرر  زد  در نهاد من،به سان  شعله و اخگر

 

به هر تزوير و هر حيلت بجُستم شمع رويش را       ولي از گرمي رويش ، بگشتم  همچو خاكستر

 

به دان لبهاي شيرينش ، دل از دامان  دل برده         به شوق بوس آن لب ها برم دستي بر آن ساغر

 

چو ساز خوش نوايش را بدان زخمه به لب آورد      جهان پر شور و غوغا شد بدان آواي سكر آور

 

به دامانش  بناليدم ، بسي  خون جگر خوردم           كه از هجرش بشد اين ، دل به سان آتش مجمر

 

بگفتم  روي  بنما  مه ، بگفتا  روي   بنمايم            ولي  رويش   بگردانيد  و  افتادم   بدين  بستر

 

اگر شيرين رخش بينم چو فرهادي دگر گردم         ز شادي  تيشه بر گيرم،زنم بر دست و پا و سر

 

سيه روزي من جانا  زبد عهدي آن شوخ است        كه را گويم  كنون دردم ، ندارم من غمي  ديگر

 

 

 

نوشته شده توسط آیدن در یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

دل به امیدِ  نگاهی ، تنگ بود               چون شقایق یک دل و یک رنگ بود

 

زخمهایش  کهنه و ناسور بود                 قلب  مردم ، همچو  کوهِ  سنگ  بود  

 

مرهمی میخواست محرم بودنش              حرف  دل ، بر غیر گفتن ننگ  بود

 

در پی  آرام  جانش  ره  سپار                 گشت،گاهی روم و گه در زنگ بود

 

تا سحرگه این دل شوریده حال                 با  من آتش به جان  در جنگ  بود

 

آمدی  آشفته تر  شد  حال  او                   سینۀ من ، بهر آن دل ، تنگ  بود

………………………………………………………………

دل برای دیدنت، بی تاب شد                   چشمهایم  تا  سحر بی خواب شد

 

روز و شب در انتظار دیدنت                  چون  ندیت  ناله  و خوناب  شد 

 

رخ  نما  ای انتظار مرده ام                    وسعت  دریای  من مرداب شد

 

بودنت تنها دلیل بودن است                    بودنم  با  بودنت ، نایاب  شد

 

باش تا معنا بگیرد عمر من                    بی تو سهمم  گوشۀ سرداب شد

 

انتظارم خنده بر لبهای توست                  چهره ات با خنده چون مهتاب شد

 

دستِ تو  هر سیم ِ گیتار  دلم                  کوک کرد وشور،تک مضراب شد

با حضورت نازنینم بخت من                   تا  ابد خشکید ، اندر خواب  شد

 

نوشته شده توسط آیدن در پنجشنبه بیستم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

شب جادو،شب افسون شب مرگ

شب  افتادن  شاخ است  و گلبرگ

 

شب دود و دم و افيون،شب بنگ

شب تيشه،شب شيشه،شب سنگ

 

شب ديوانه عاقل ، عاقل  منگ

شب مردن دراين بيراهه جنگ

 

شب دوز و كلك،سالوس و نيرنگ

شب  پوز گشاد  و صد دل  تنگ

 

شب تاريكي مطلق به صد رنگ

شب خاموشي ناقوس و اين زنگ

 

شب  ناليدن  بوف  خوش  آهنگ

شب جوخه،شب تيپ و شب هنگ

 

شب بي رفت و بي برگشت آونگ

شب ننگ وشب ننگ وشب ننگ

 

 

نوشته شده توسط آیدن در دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

 

                           من از خاموشي شبهاي شوم شهر مي ترسم

                           من از تكرار نكبت بار روز قهر مي ترسم

 

                           در اين دوزخ ملالي جز عدم هرگز نمي بينم

                           من از اين برزخ بي انتهاي  دهر مي ترسم

 

                           نمي ترسم ز مرگ و آتش و دوزخ ولي فرياد

                           من  از بودن  كنار باده  پر زهر  مي ترسم

 

                          چكه آبي  چون به دريا مي رسد مرگش رسد

                         من ازدريا و رود و چشمه و از نهر مي ترسم

 

                         ز نابودي نمي ترسم  كه بود من  شده نابود

                         من از بودن  كنار مردم  اين شهر مي ترسم

 

                         من از خود از خدا از گريه و لبخند ميترسم

                 ز قهرو دهرو بحرونهرواز اين شهر مي ترسم

 

نوشته شده توسط آیدن در یکشنبه شانزدهم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

امشب  شب جنونه ،  دل زخميم   پر خونه

 

واسه  فرياد  سكوتم ، رو لبام  مهره و مومه

 

تو شباي غم و غربت،پي هم زبون ميگردم

 

يكي نيست به جز سياهي،كه واسم يه همزبونه

 

همه جا سكوت مرگه،  آسمون  پر تگرگه

 

همه رنگ و همه ننگه ، كار اين  دوره زمونه

 

پي آشيون نگردين ، زير آسمون  بخوابين

 

توي   آشيونه   من  ، لونه   يه   جغد   شومه

 

خفه شد شعر و صدايم ، توي گرداب زمونه

 

مي و ميخانه و مستي واسه ممن همش حرومه

 

مي دونم  عاقبت  ما ، مثل  بارون  بهاره

 

مي باريم  يكي دو چیکه ، ديگه كار ما تمومه

 

مي بينه ما رو تو اين حال،شايدم اون نمي بينه

 

اون كه اون دورا نشسته ، مي دونه!؟نمي دونه…

 

نوشته شده توسط آیدن در جمعه چهاردهم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

بي تو من در دشت تنهايي خويش،

پشت آيينه دل

در ميان همه خاطره ها

جاي خالي شده و يخ زده احساسم

از خودم ترسيدم

....................

بي تو من در قفس بي در و پيكر خود،

در كنار همه افكار پليد

پيش ديو همه لذت ها

با هيولاي سياه همه كش

لحظه اي ياد تو بيدارم كرد

از خودم ترسيدم

....................

بي تو در تابوت مدفونم به زير خاك سرد

دست در پنجه فشرده با فراموشي

پاي در بند و زنجير زمان بي سرانجامي

مات و سرگشته از اين بي انتها برزخ

از اين دالان بي انجام وبي پايان

كه در آن صد هزاران مثل من؛

آواره هر گوشه كنجند

از خودم ترسيدم

....................

بي تو من در اين كوير پر زدزد و پر زگرگ،

كاندران سوزاندم اين آفتاب زرد و سرخ

تشنه لب هم تشنه دل

در پي چشمه و چاهي هستم.

نه سرابي خالي

ني سرايي مبهم

در پي چشمه آن آب روان مي گردم

كه رساند ما را

به سراي ياري

يا كه شويد دل ما

از غباري خاري

هر چه گشتم كم بود

شب شد و سردي و سوز

ظلمت و وهم وخيال

از خودم ترسيدم

....................

گم شدم در خود دگر باري چنان،

نتوان يافتنم

شايد اينجا باشم!!

شايد آنجا باشم!!

هر كجا هستم من؛

با دلي پر زغم و پر ز فسوس،

در كنار صد هزاران خاطره

از خودم مي پرسم،

از خودم مي پرسم....

که چرا من ز همه می ترسم؟

 

 

 

 

نوشته شده توسط آیدن در چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

خسته ام من

خسته از این زندگی

خسته از بودن و ماندن

خسته از بیگاری بیهوده ای بهر هستن

خسته از تکرار نکبت بار روز

خسته از دلتنگی ساعات شب

خسته از هر بهار و باغ و سنبل

خسته از گرمای تابستان و بلبل

خسته از بیزاری پاییز غم

خسته از بیماری وسرمای زم

خسته از فکر و خیال

خسته از پند و مثال

خسته از خویش و خودم

خسته از ما و شما

خسته از این سرزمین

خسته از آن و از این

خسته از دین شما،از فکر و آیین شما

خسته از پوچ وتهی،از این همه بیچارگی

خسته از جنت،ارم،حور و ملک

خسته از بودن دراین چرخ فلک

خسته از هر چه بت ، از این خدا

خسته از الله و تاری،خسته ازاین ناخدا

خسته از شور و نشاط

خسته از بند وبساط

خسته از میل و نیاز

خسته از حمد و نماز

خسته از شعرو ادب علم و هنر

خسته از هر سفر،از همسفر

بهر درد خستگی درمان سه چیز است

خواب آرام و می و پیمانه و مرگ و تمام

خواب خوش ما را به رویا می برد

بعد رویا بختک و کابوس و درد است

خسته از رویا و وهم و هر چه خواب خوش شدم

می به بالا می برد

اما سقوط از اوج و بالا می رسد

خسته از می خواری و دردانه و پیمانه ام

پس مرا داروی دردم راه سوم است و بس

مرگ آرام آید و من را به نابودی کشد

چون حبابی لحظه ای بودم به دریا

با نسیمی مردم و رفتم ز دنیا

 

 

نوشته شده توسط آیدن در سه شنبه یازدهم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

شب سرد زمستان است

هوا سرد و ملال انگيز

تنم خسته ، دلم مرده

زمان مبهم ، زمين هم ليز

من و سرماي سوزان ، ذره اي اميد

شب و خيل سپاه ساليان پيش

و من تنها و دلخسته،

براي بار ديگر خانه را از دور مي بينم

و اين پاهاي لرزان ،

خستگي را مي برند از يادشان بيرون

به سوي خانه تنها مامن و ماواي هستي گام مي سايند

و من با هر قدم نقشي ز يادگار روزهاي پيش مي بينم

تو گويي كه همين ديروز من از خانمان رفتم

و مهر مادرم را ، هم پدر را از سينه افكندم

نمي دانم چرا رفتم؟

چرا رفتم؟

دل به دلداري سپردم

كاش مي مردم و او را من نمي ديدم

در آن ديدار اول دل ز دست من ربود برد

كجا ؟

در برزخ تكرار كابوس ذلالت بار بدمستان شهوتران

و من گمراه و گمگشته بدان دنياي وارونه قدم سودم

نمي دانم  چرا رفتم؟

و آيا آن كه رفت من بودم؟

چه آسان در نگاه اولم ،

چشمان ابليسيش را همچو چشمان اهورايي نمايش داد

و آن ذات پلشتش را ز چشمان همه پوشيد

و من ديوانه و مجنون به دان بن بست بدفرجام افتادم

چه ها ديدم؟!

چه ها كردم؟!

چه ها كردند با اين دل ؟!

چه ها گفتم ؟!

چه ها گفتند؟!

چه ها بشنيد جان و دل؟!

ولي آخر از آن دهشت سراي بي در و پيكر رها گشتم

به چه قيمت؟

چه بس ارزان خودم را من به او دادم!

(اي ول حاجي ارزاني)

هلا ديگر برون رستم

از آن مهمان سراي ميهمان كش روزش همه تاريك

و اكنون بعد چندين سال زهر آلود

رها از بند اهريمن

به سوي خانمان هي راه مي پويم

دگر افريته جادوگر شهر فراموشي مرا هرگز نخواهد ديد

چه دور باطلي را بهر يك ديدار شرم آگين

بهر يك شهوت ، نه مهر و دوستي نه عشق

بهر يك احساس بي مورد، به سختي وه كه طي كردم

و اكنون روبروي نقطه صفرم

همينك روبروي خانه استادم

و با لذت محيطش را به چشمان پر از اميد مي كاوم

هنوزم مثل ديروز است

كمي كهنه ، كمي بي رنگ و رو گشته

ولي اينجا برايم بهتر از هر كاخ و قصري هست

به سوي در به آرامي روم اما :

به دل احساس شومي دارم از اين در

گمانم اين لحظه را من هزاران بار ديدستم

نگاه من به اعلاميه اي خشكيد

به روي در تكه اي كاغذ به رنگ مشكي اش گويد:

پدر مرده است!

و عكسش نيز آنجا بود!!

روي كاغذ نوشتستند كه ديروز سالگردش بود

تنم لرزيد

دلم بشكست

و بغض ساليان پيش در حنجره تركيد

و اشك از چشمه خشكيده چشمم فرو افتاد

لبم جنبيد

پدر جان مرد؟!

آيا او از دست من دق كرد؟!

پدر.......

پدر جان....

پدر جان مرد؟............

به اين دستان پر تاول

به انگشتان يخ بسته

به در مي كوبم و گويم:

كجايي مادرم؟مادر...

بيا مادر

بيا مادر، تو در بگشاي

كه ديگر بي پدر گشتم

بيا مادر

منم من ...

آمدستم من

فرزندت از راه آمده

بي يارو بي كس آمده

بي مال و بي جاه آمده

تنها كسش مادر تويي

بگشاي در دلخسته ام

رنجورم و پر بسته ام

از بي كسي بشكسته ام

تنها كسم مادر تويي

مادر ببين، مادر ببين

بگشاي در رويم ببين

بنگر در اين چشمان خسته

بگشاي در دستم ببين

اين دستهاي پينه بسته

بگشاي در قدم ببين

اين قامت در هم شكسته

تار و پود از هم گسسته

باز كن در تنهاي تنهايم

با كوله اي از خاطراتم

يادگاري تلخ از ديروز

باز كن در رويت ببينم

دست نوازش بر سرم آر

بفشار در آغوش گرمت

بنواز با چشم محبت

روح ملول خسته ام را

كجايي......؟ آي..... مادر جان

پس چرا آخر نمي آيي برون

چشمهايم به در خشكيد

دستهايم كه يخ بسته

طاقتم ديگر نمانده

مادرم اي مادرم:

از بي كسي پرپر شدم

بي پا بدم، بي سر شدم

آواره هر در شدم

بهتر كه نه، بدتر شدم

رفتم رهي من بهر يار

ني يار بود و نه كار

پر بود از نيش مار

پر سوزن و تيغ و زخار

رفتم سفر من بهر سود

ني پول بود آنجا نه سود

آتش بد و ديوار دود

پشيمانم ولي آخر،

پشيماني ندارد سود

حق و حقيقت ننگ بود

آنجا دل من تنگ بود

قلب رفيقم سنگ بود

تسكين دردم بنگ بود

من ره آوردي ندارم

غير اين قلب شكسته

غير اين سيماي محزون

غير اين لبهاي بسته

مادرم اي مادرم ، درياب من را

بخشاي ، من را بگشاي در را

آخر اي مادر، زماني من جوان بودم

به دست ناكسان پير تن، هم پير دل گشتم

زماني خوشحال بودم، شاد بودم

رها، آزاد بودم

كنون غمگين و دلخسته ام

اين خطوط صورتم بين،

نوجوانت پير برگشته

زود رفت از پيش تو اما:

ببخشا دير برگشته

بيا بگشاي در مادر...

غمي ديگر به لوح سينه ام حك شد

بعد آن دلدار بد سيرت،پدر هم رفت

پدر هم مرد

نمي داني چرا او مرد؟

هر چه نالم، هر چه گويم،

هر چه كوبم من به در

سودي به حال من ندارد

صدايي نيست، صدايي نيست

خاموشي محض است و تاريكي است

به خود گفتم كه شايد مادرم خوابيده باشد

و يا در بسترش بيمار آرميده باشد

از بيم و وحشت ،هم ز سرما

هم ز اميد و ز نوميدي

به دشواري گشودم در

ز لاي در درون خانه مي بينم

مادرم بنشسته روي صندلي، در روبروي در

هي، مادرم خواب است؟

ولي چشمان او باز است!

خيره مانده گوشه اين در

روم نزديك و او را ميفشارم سخت در آغوش

تنش سرد است،لبش خاموش

نفس از سينه پر مهر او ديگر نمي آيد برون

آري....آي ...ای واي... مادرم مرده است

او ز من دور و من ز او دور

او چو صادق، من چو بوف كور

سر به دامانش گذارم تا بياسايم شبي

با دل خاموش مادر قصه گويم امشبي

گويمش مادر غلط كردم كه از پيش شما رفتم

ولي آخر چرا مادر تو هم از پيش من رفتي؟

در دلم  داغي بُود ، سوزنده از هر شعله اي

در گلو بغضي نشسته سفت تر از صخره اي

ولي از خستگي ناي ناليدن ندارم

كاش مي شد هق هقي از ژرفاي اين دل برآرم

چه كنم كه ديگر جايي به نام دل ندارم

دل ندارم....

آي.... مادر

آي......مادر

آي...................

م

ا

د

ر

 

نوشته شده توسط آیدن در یکشنبه نهم اردیبهشت 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت

 

قارا قارلی گجه ایچره گلدین ای یار یانیما

 

دی گوروم سن نیه گلدین؟ سالاسان اود جانیما؟

 

نچه ایل گوز یولا قالدیم،گاه بوگون گاه سابا سایدیم

 

ایله پیس ییرده جالاندیم،باخ توکولموش قانیما

 

یالقیز اولدوقدا قوجالدیم،توخلولوخدان پیس آجالدیم

 

کورپه لیکدن سن اوجالدین،باخ یاشیننان یاشیما!!!

 

اوزگه لرله باش اوجالتدین،باشیمی آشاغی سالدین

 

اوزگه اولدوقدا یاد اولدوم،ایندی گل ، گل یانیما

 

گل اوتور گوز ببگیم،گوی کیمی گوی گوز ببگین

 

گوزلریمین ایشیغی یوخ ، باخیران گوز یاشیما؟

 

بو گوزون یاشی آخاندا ایله بیل قانلی دنیز دیر

 

بو دنیز ده گمی اول سن،بیرده ال چک باشیما

 

باشوی قوی دیزیم اوسده،هر نه دیسن گوزوم اوسده

 

اوشاغ اول یات قوجاقیمدا،قولاغ آس لای لاییما

........................................................