من جنونی دارم

نگاهم برنگاهت خیره چون شد                  قرارم رفت و حاصل صد جنون شد

چودیدم خنده ای برروی ماهت                  به  ناگه  مـاه  لـغـزیـد  و  نگون شد 

طلـسم  ایـن دلم  بشکـست ناگاه                  سرشک  دیـده ام  دریـای  خون شد

ازآن  شیرین  لبانت آه و فریاد                  غـمت  فرهاد و این  دل  بیستون شد

اشارتهای تودیدم صـد افسوس                   زبانم  مـُُرد  و  کامـم  زهـرگون شد

بدا، ترسی به دل بودم، نهانی                    خوشا ، با مهـر تو  از دل برون شد

میازارم،که آزردندم این خلق                    مرنجانم، که  دل  خوار و زبون شد

چراغ  مردۀ  دل مرده تر شد                     دل بیزار مـن چون  بود و چون شد   

کنون کنج خیالم روز و شبها                      خیـالـم  بـا  خیـالـت  شـاد گـون شد

نوشته شده توسط آیدن در شنبه بیست و هفتم بهمن 1386 ساعت موضوع | لينک ثابت