هان ای فلک از جان من،دیگر چه خواهی           این  جان  ناچیزم  به غم  آخر  چه کاهی

 

ای پیر افسون ساز، گیتی ، جانم  مرنجان            دیگر نماند  از جان  مـن ، سالی و ماهی

 

مـن  در کجا  بودم  که  آوردی  به  اینجا             ایـنجا  و آنـجا  سهـم  مـن ، باشـد  تباهی

 

با  چه معیاری  تو می سنجی  قضـا  را؟             سهـم  مـن  دریوزگی ، سهم  تو  شاهی؟

 

گومرا،حاشا مکن،طفره مرو ای کژ مدار             از چه رو  بت می تراشـی ، گاه  گاهی

 

گه  در دل  سنگ  سیه  در خانه ای  تو               گـه  نامـده  می آیی  و مـوعـود  چاهی

 

از ترس فهـم مردمان ، پوچی  خود را                مانند  سـوزن  گـم کـنی  در شطِﱠ کاهی

 

تف  بـر این  دامان  ناپاک  و  پـلشـتت                در  پیـش  دانـایـان  عـالـم  رو سـیاهی

 

 


 

نوشته شده توسط آیدن در جمعه شانزدهم فروردین 1387 ساعت موضوع | لينک ثابت