من جنونی دارم

ارغوان...

ioldash — Sun, 31 Aug 2008 20:07:18 GMT

آتشي بود از غم نامردمي،شعله هايش را فرو كش كرده بود

هرزه پندار دو چشم ارغوان،گرمي خاكسترش را فاش كرد

ناگه از قلبش زلالين چشمه اي،آب چشمان يتيمي شد گوار

ماهي قرمز بجست ازتنگ آب،رنگ اشك كودكان شد ارغوان

در سرابي شد نه آبي بود و سر،راحت و مردم فريب و بي ثمر

از قضا دريا شد آن خالي ز آب،قايق و كشتي به دوشش شد سوار

ماهي كوچك شد اندر آب رفت،دور از انظار عمومي در خفا

آب دريا را به نفت آميختند،نسل ماهي ها ز دريا منقرض

از زمين دلخسته شد پرواز كرد،با گشوده بالش اندر آسمان

گه هواپيما،گهي جت،گه نگاه، خلوت تنهايي اش را تار كرد

جست ازين جَوِ پر ازمرگ ودروغ،هم جوار زهره شد اندرمدار

موشك و مهواره و از اين قبيل،از براي كشف او شد در فضا

خسته از آزار و در فكر رها،اندرون يك سياهي چاله شد

در خيالش وارهيد از دست خلق،هم ز دست شاه شاهان ارغوان

ارغوان آن چاله را مسدود كرد،اختران را كشت و هم خورشيد را

ليك دستش از او كوتاه بود،خون خود مي خورد و تزويري دگر

ارغوان مستانه شد فرياد زد،پاره پاره بر تنش زنجير ها

پاره گشته رشته را از نو بساخت،بر بلورين پيكرش زخم دگر

ليك گرماي وجودش شعله زد،آتش خاكسترش بيداد كرد

سلسله بگسست و ذوبيد و بريخت،چون گدازه ريزد از آتش فشان

گرمي آتش فشان جان او،شيشه ي جادوي شب را مي شكست

ارغوان درمانده شد افسون بكرد،قلب مردم را بسردانيد سخت

مردمان سرد چون يخچال ها،كلبه اي از قلب گرمش ساختند

چون پليس ضد شورش بي امان،بر دماي ذوب او سد ساختند

نم نمك گرماي قلبش مي نشست،چون زپاي افتاده درسرماي كوه

مردمان سردِ از گرماي او،سردِ سردِ چون زمستان مي شدند

تا تمام آتشش خاموش گشت،ارغوان مستانه خنديد از شكوه

مردمان اندر زمستان مانده اند،اشك چشم كودك يخ ارغوان.

ioldash — Wed, 30 Jul 2008 19:49:52 GMT

شب...

باز هم شب،آري شب بود.آسمانم شب بود،زمينم شب بود؛پدرم،مادرم شب بود؛دوستانم شب هابودند.

شب تاريك تاريك با شبي كه از رگبار ستاره هاي هرزه گرد فضول سوراخ سوراخ شده بود،

فرقي برايم نداشت. شب،شب بود و من ، من بودم.

تنها من بودم كه شب را مي فهميدم و تنها شب بود كه مرا مي فهميد. ما با هم فرقي نداشتيم .

من غرق شب بودم و شب غرق روياي سنگين سقوطم در پس كوچه اي از خانه ام دور...!

اما چند وقت است شب را نديده ام.خيلي دلتنگم.آخر ما بيشتر از دوازده ساعت از هم ديگر جدا نشده بوديم.

مي گويند از اينجا رفته است.از خيلي ها سراغش را گرفته ام.

نمي دانند؛يا شايد هم نمي خواهند بگويند به كجا رفته.

آخر ما كه با هم دوست بوديم!!!

چرا بي خدا حافظي رفت؟ حتي نمي دانم به كجا رفت.!

من كه در دل تيره ترين شب ها در كوچه اي تاريك،چشم به پنجره ي بسته ي نيمه روشني

مي دوختم،تا در تاريكي شب دو چشم آبي را در پشت پنجره اي كه چشمانش از چشمان منتظر و نگرانم خبر نداشت ببينم؛ اينك بي شب شده ام.

شب نيز از من روي گردان شده است.آخر من بي شب چه كنم.

خودم هم نمي دانم.شايد خودم شب شوم،تا كس ديگري دنبال گمشده اي در تاريكي من باشد.

شب ...كجايي؟ كجايي شب...؟

شب من...!!!

آه...اي...شب...!!!

تولد

ioldash — Tue, 08 Jul 2008 10:27:51 GMT

شبي چركين،

شبي ننگين،

شبي آكنده از شهوت،

شب حرص و شب نخوت،

شبي تاريك و ظلماني

شبي مرموز و وهماني!

كاندرآن شب،مرد شهواني...

نازك اندام حريص زن را،

به سختي مي فشارد تنگ در آغوش.

آتشي از ماوراي حس شهوت،

هر دو را در كام دارد.

به مانند دو مار گرم پيكارند،

به هم پيچند و مي لولند.

گهي صوتي ضعيف و تلخ،

گهي فريادي از احساس خوشبختي!

گهي طغيان سيل اشك؛

وآنگاه،ديگر هيچ!

نم نمك آتش شهوت فرو كش مي كند

و بعد ساعتي هر دو خسته،هر دو زارند

ليك خرسندند و احساس ظفر دارند.

و مي پندارند خوشبختند و خوشبختي پديد آرند.

به صد اميد بي سامان؛

سر به بالين حرير و پرنيان سايند.

و خواب آرام،هر دو را مي برد در كام صد رويا.

يكي در خواب،تنش را زخمي چنگال عشقي پست مي بيند،

كه او را از حوريان آسماني جدا كرده،

خيالي پوچ و بيهوده،ز عارف مسلكان،آري

يكي لالايي تلخي براي كودكش خواند.

كودكي كز زلالين آب،سوي مادر شتابان آيد و مويد؛

مويد و گويد:منم آن عيسي مصلوب.

نياوردم پيامي از جهان ديگر و از روح؛

پيامم هست: نفي ارزشهاي بي ارزش

چرا بار دگر تاريخ تكرار خواهد شد؟

چرا منصور ديگر بار بر دار خواهد شد؟

ولي از ژرفاي تنگ لوله اي تاريك؛

كه آن سويش برزخي محدود و خونين است،

صداي شوم ميلادي دگر آيد به گوش هر نيوشنده.

صداي خوش بختي براي دو تك سلول.

كه بعد روزها و ماه ها،اياق و چفت و هم راهند.

و نه ماه از پس شبهاي پر لعنت؛

شبان شوم شيدايي،

سحر هنگام،

زماني كه ساعت،پنج و سي را ندا مي داد،

كودكي همچون كودكان ديگر؛

كودكان پيشين و پسين،

پا به اين دنياي وهم و خاطر و انكار مي گذارد.

و خوشحالند مجرمان بي گناه ما.

به جرم كرده ي ناكرده خرسندند.

و مي پرورانندش،به آن گونه كه در دين است.

كه بودن را و ماندن را بياموزد .

و تكراري دهد قانون دنيا را.

و اين كودك،چنان بايد كه باشد،او نمي باشد.

پي‌‌ ِ چون و چرا گرديد و پيدا كرد.

خرد را جاگزين كوري ِ ما كرد.

و از جمع چنان مردم،به زودي طرد مي گردد.

ازيرا او نمي خواهد گناهي كرده باشد،ليك:

گناهش همچنان باقي است.

بزه كاري،گناهش نفي ِ بودن هست.

به راهي،نه،كوره راهي رفت.

ولي با ماله گردانان ستيزش تا كنون باقي است.

چليپا مانَد و عيسي.

هذیان کودکی

ioldash — Sun, 08 Jun 2008 19:09:18 GMT

نمي خواهم بگويم،نمي خواهم بنويسم،اما نمي توانم.

من نياز دارم؛ به گفتن و نوشتن.

به گفتن حرفهايي كه مي توانم بگويم ،

و به نوشتن حرف هايي كه نمي توانم بگويم.

پس بايد بنويسم تا درد خود را با نوشته هايم تسكين ببخشم.

گفتم،درد؛آري:درد ره آورد سفر به ماوراي روح انسان هاست.

ره آوردي گه خوشايند ،

كه نتيجه ي حماقت و ساده انديشي انسانهاي ترسان و فراري از حقيقت است،

و گهي زجر آور و مشمئز كننده كه آيينه ي تمام نماي حقيقت است.

در ظاهر شاد و خوشحال هستم ،

ولي كسي باور نمي كند چه درد سنگيني بر درياي پر تلاطم سينه ام حكمراني مي كند.

خيلي مي ترسم.از چيزهايي مي ترسم ،

كه ديگران براي بدست آوردنش با همديگر رقابت مي كنند،يا همديگر را مي كشند.

من اول از همه از خودم مي ترسم.از تك تك سلول هاي بدنم از يكايك ژنهايم مي ترسم.

از زن جماعت هم مي ترسم !اما نمي دانم چرا؟

چون از مرد شدن مي ترسم ؛پس از مرد ها هم مي ترسم.

مي خواهم هميشه بچه بمانم و خواهم ماند.

ایچیرم آیدین دردیم چوخ...ایچمسم دیلر دردیم یوخ

ioldash — Sat, 12 Apr 2008 20:49:18 GMT

ایچیرن سن ،بیلیرم دردین چوخ دؤ

ایچمیرم من ، دیمه دردیم یؤخ دؤ

بئله یاننام گؤزلیم سـن سـیز من

بیر دنیز می ده ایچم،آتش جانیم چوخالار

....................................................

وئرمیشام بیر دؤلؤ پیمانه اؤ گؤزلردن من

کِیفلیم،سَن دانیشان،دوزلو اؤ سؤزلردن من

سئنمشام گوزگو کیمی،هر بؤلؤگؤمده رسمین

اؤز اوزوم یؤخدو،سئنئخ گوزگوده،اؤتؤر منی سن

.....................................................

قارا قاراقا کیمی بایقوش لارا ، لالای دیه نم

اُتؤرؤب بیر بیجاقا غم لره،های های دیه نم

گل منیم توت قؤلؤمو،یاپیش آپار گؤی لره وئر

اوجا گؤی دن منی آت آﱢشاغی،سؤندؤر چیراغیم

...................................................

بیلیرم دوشسم آشاغی، منه جک یئر ده سئنار

یئر سیناندا اؤنا گؤی یاسلی اؤلؤب قان آغلییار

قان دوشوب یئرلره سئل تک آخار،اؤومؤ یئخار

سارا تک سنی قاپیپ،آرادان نئجه قاچار؛منی زحمته سالار

................................................

سارا سئزلاندیم اُتؤردؤم ، یانا یانا بئجاقا

ایسده دیم تاپشیرام اؤز جانیمی،بیر قان پیچاقا

نیله ییم گؤردوم اؤ شهلا گؤزو،مجنون اُلدؤم

گئجه دن گوندوزه ایچدیم ، سنه سالیق وئردیم

.................................................

ایچیرن سن ، دیمه دردین یوخ دؤ

ایچیرم من ،قارا دردیم چؤخ دؤ

یئنه یاننام گؤزلیم سنله هنوز

بیر دنیز مِی،ایچیرم،آتش جانیم چوخالا

ت...ف...به این زندگی...

ioldash — Fri, 04 Apr 2008 18:10:54 GMT

هان ای فلک از جان من،دیگر چه خواهی این جان ناچیزم به غم آخر چه کاهی

ای پیر افسون ساز، گیتی ، جانم مرنجان دیگر نماند از جان مـن ، سالی و ماهی

مـن در کجا بودم که آوردی به اینجا ایـنجا و آنـجا سهـم مـن ، باشـد تباهی

با چه معیاری تو می سنجی قضـا را؟ سهـم مـن دریوزگی ، سهم تو شاهی؟

گومرا،حاشا مکن،طفره مرو ای کژ مدار از چه رو بت می تراشـی ، گاه گاهی

گه در دل سنگ سیه در خانه ای تو گـه نامـده می آیی و مـوعـود چاهی

از ترس فهـم مردمان ، پوچی خود را مانند سـوزن گـم کـنی در شطِﱠ کاهی

تف بـر این دامان ناپاک و پـلشـتت در پیـش دانـایـان عـالـم رو سـیاهی

سپید سپید...سیاه سیاه...

ioldash — Sun, 02 Mar 2008 18:44:18 GMT

من همان شعلۀ برخواسته از آتش حسرت هستم

که بسوزد تن و جان با شرر بی زاری

تو همان غنچۀ پروردۀ گلچین دقایق هستی

که به خاری بخلی دست خریداران را

من همان خندۀ نشکفته به لبهای کسانی هستم

که به امید عبث چشم به فردا دارند

تو همان وعدۀ در چند کتاب آمده ای

که سرابی بدهی جان عطش ناکان را

من همان شعر نوی بی سر و بی ته هستم

که به زورعرق و پاکت سیگار و حشیشم گویند

تو همان قافیه پرداز غزل های امیران هستی

که به سحر سخن پوچ تو حیران همگان

من همان درد ازل وارۀ انسان گرفتار غمم

که به فریاد متالی ز گلوگاه حقیقت آیم

تو همان حس ابد گونۀ غرقان به گرداب منالی

که پس از هر دو جهان عالم معنای جدیدی سازند

من همان شعر شعورم که ز پیش از تاریخ

بودم و پیه تکامل به تنم مالیدند

تو همان مست غروری که ز بیم عدمت

جامه تک لای ابد بر تن عریان کردی

ش...

ioldash — Sat, 16 Feb 2008 19:57:03 GMT

نگاهم برنگاهت خیره چون شد قرارم رفت و حاصل صد جنون شد

چودیدم خنده ای برروی ماهت به ناگه مـاه لـغـزیـد و نگون شد

طلـسم ایـن دلم بشکـست ناگاه سرشک دیـده ام دریـای خون شد

ازآن شیرین لبانت آه و فریاد غـمت فرهاد و این دل بیستون شد

اشارتهای تودیدم صـد افسوس زبانم مـُُرد و کامـم زهـرگون شد

بدا، ترسی به دل بودم، نهانی خوشا ، با مهـر تو از دل برون شد

میازارم،که آزردندم این خلق مرنجانم، که دل خوار و زبون شد

چراغ مردۀ دل مرده تر شد دل بیزار مـن چون بود و چون شد

کنون کنج خیالم روز و شبها خیـالـم بـا خیـالـت شـاد گـون شد

آ........................ه

ioldash — Wed, 06 Feb 2008 18:11:18 GMT

وه : که با عصیان گری ، آب و گلی آمیختند

به : که درکام فلک ،صد جام میگون ریختند

وخ : که با فریاد وحشت ، زندگانی سوختند

دم به دم از عمر خود را، در سـرابی بیختند

اینک از بی همزبانی خسته و درمانده اند

زین کران تا آن کران بر هر چه غم آویختند

زین خلایق پند می گیر و زین ره دور باش

این خدایان و شیاطین ، با یک دگر آمیختند

2 بیت تورکو

ioldash — Thu, 31 Jan 2008 18:14:18 GMT

قارا گون باتدی ، داهـا قاش دا قرلدی قارا قاشلی ، قارا گؤزلؤ ، بؤرا گلدی

اؤ قارالیخدا گئجه ، گـوندوزوم اؤلدؤ قارا چالمیش کؤنؤلؤم بیرده برلدی